Παρατηρώ πολλές φορές τους μαθητές μου να παραπονιούνται για μία στάση, παρόλο που δίνονται αμέτρητες παραλλαγές και εναλλακτικές στην πρακτική. Παραπονιούνται ότι πονάει το σώμα τους, ότι δεν αναπνέουν επαρκώς, ότι δυσκολεύονται να παραμείνουν στη θέση. Ο ασκούμενος νομίζει πως αν δώσει το 110% της προσπάθειας του σε κάθε στάση, θα καταφέρει να προχωρήσει γρηγορότερα. Είναι στ'αλήθεια έτσι; Όχι, στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο! Δε σας κρύβω ότι κι εγώ για πολλά χρόνια έκανα το ίδιο λάθος, προσπαθούσα περισσότερο από αυτό που μπορούσα και συνειδητοποίησα ότι το μόνο που έφερνα ως αποτέλεσμα, ήταν να απογοητεύομαι και να μην εξελίσσω στ' αλήθεια την πρακτική μου,...

Οι περισσότεροι από εμάς ξοδεύουμε πολύ χρόνο σκυμμένοι πάνω από τους υπολογιστές ή τα τηλέφωνά μας. Έχουμε συνηθίσει να είμαστε στην καθιστή θέση, πεσμένοι με το κεφάλι μας προς τα εμπρός και τους ώμους στρογγυλεμένους. Καθώς το βάρος του κεφαλιού και των ώμων μας μετακινείται προς τα εμπρός, αυτό επιβαρύνει τους μύες που βρίσκονται πίσω και πλάγια της σπονδυλικής στήλης, μεταξύ των ωμοπλατών, αλλά και τους μύες γύρω από τους ώμους και τον λαιμό. Καθώς διατηρούμε αυτή τη στάση στις πολύωρες συναντήσεις μέσω Zoom, είτε στις προσωπικές μας στιγμές σερφαρίσματος, η γνωστή αίσθηση ¨σφιχτού¨ στη μέση, στην πλάτη, στους ώμους...